image
“Izmir Carpet en het Vredespaleis…”

  • “Izmir Carpet en het Vredespaleis…”
  • mei 15th, 2014
  • Comments are off for this post
  • Nieuws

9 Turkse journalisten en “ The Izmir Carpet” in het Vredespaleis….

Van 7 – 20 april hebben negen Turkse regionale journalisten ons land bezocht in het kader van het EU programma “lifelong learning”. Twee weken lang leren van onze regionale journalistiek onder de bezielende vleugels van BN De Stem en RTV Rijnmond. Dank Karolien Koolhof, Henk van Ingen (BN De Stem), Jan van Veghel en Prya Bisambhar (RTV Rijnmond)!

Ondergedompeld in een ambitieus programma dat voerde langs het RNTC voor een dagcursus “mobile phone reporting”, de EU kantoren in Brussel met sprekers over “EU enlargement” en “digital agenda”, FreePressUnlimited in Amsterdam, de Tweede Kamer, Ridderzaal en Rolzaal,  een Spidotour door de Rotterdamse Haven, de stadhuizen van Rotterdam en Den Bosch, raadsvergaderingen, welzijnswerkers, monumenten en politici, was het programma ook gericht op het maken van eigen journalistieke producties; bijvoorbeeld het interview met de Turkse eigenaresse van de net geopende Fenerbahce fanshop in Rotterdam, of de korte documentaires van het leggen van “Stolpersteinen” bij het vroegere huis van in de oorlog weggevoerde Joodse Rotterdammers, of bij het “gastarbeidersmonument” op het Afrikaanderplein in Rotterdam.

Mooie regionale journalistieke onderwerpen.

Wat dat regionale ongetwijfeld zal overstijgen is iets  naar aanleiding van ons bezoek op de laatste programmadag aan het Vredespaleis. Tijdens de rondleiding in het grandioze gebouw vraagt een Turkse journalist: ”heeft Turkije ook een cadeau geschonken aan het Vredespaleis?” “Ja”, zegt Laura, de rondleidster, “we komen zo in de Japanse Zaal en daar zullen jullie het grootste cadeau zien dat door een land is geschonken”. Aangekomen in de voorname zaal met prachtige Japanse schilderingen op enorme doeken, staan we op het “Izmir Carpet” dat de hele ruimte vult, ongeveer 15 x 10 meter. “Dit is het grootste tapijt dat in 1 stuk is vervoerd door Europa”, vertelt Laura. Het enthousiasme van de Turkse gasten wordt uitgedrukt in drukke gebaren naar het tapijt en veel foto’s van elkaar en het tapijt. “Het is enigszins verweerd, maar het ligt er dan ook al honderd jaar”, zegt Laura.

We vervolgen onze weg en aangekomen bij de “Historische leeszaal”, beginnen we de presentaties van de zelf geproduceerde journalistieke items waar we verblijd worden met een bezoek van de directeur van het Vredespaleis, Steven van Hoogstraten. Hij vertelt over de historie van het wereldvermaarde insitituut, over de plaats dat het mondiaal inneemt bij het beslechten van conflicten tussen landen, en over alle bezienswaardigheden in het paleis. “Jullie hebben vast gezien dat het grootste cadeau van alle, het Izmir Carpet, nogal te lijden heeft gehad. Mocht er hier iemand zijn met goede connecties in de tapijtknoperij, dan houd ik me aanbevolen”. Hierop steekt Fatih, een van de deelnemers en afkomstig uit Izmir zijn vinger op en zegt: “kunt u mij de correspondentie kunnen geven over het tapijt?” “Dat is prima”, zegt Steven. “over een half uur ben ik terug, laten we dan in de Japanse Zaal afspreken”. Deze snelle conversatie wordt door mij met stomme verbazing gadegeslagen.

Na een half uur hebben de journalisten hun zelfgemaakte producties getoond en gaan we naar de Japanse Zaal. Steven van Hoogstraten staat met papieren in zijn hand: “Hier is de hele correspondentie vanaf 1909, waarin het Ottomaanse Rijk bericht dat dit tapijt geschonken wordt aan het Vredespaleis, en de antwoorden van de toenmalige directeur, met beschrijving van het tapijt en de makers, alsjeblieft”. Steven geeft de papieren aan Fatih, die rood aangelopen van opwinding poseert met de correspondentie, het tapijt en de directeur. “Geweldig, ik zal er alles aan doen om dit tapijt weer in ere te herstellen”, zegt Fatih. We zijn allemaal onder de indruk van de gebeurtenis.

Zondag, de terugreisdag, en ik neem afscheid. Emrullah Akgündüz, press officer van de Turkse ambassade in Den Haag zegt tegen me dat er inmiddels intensief contact is geweest met Turkije en dat de baas van het werkgeversverbond in Izmir met drie tapijtrenovatoren naar Den Haag zal komen om het tapijt te bekijken en afspraken te maken voor herstel van het tapijt. “Geweldig!”, zeg ik, “een wereldverhaal”.

Comments Closed