image

  • Referentie Jan Hoedeman
  • mei 10th, 2013
  • Comments are off for this post
  • Nieuws

Den Haag 25 maart 2013

 

Beste Martijn,

Toen ik vorig jaar dat stuk over het Catshuis schreef met Robert Giebels, zei ik wel: `Dat moeten we insturen voor Tegel2012.’ Maar ja, het leven gaat door, er volgen verkiezingen en een kabinetsformatie en je denkt nergens meer aan. Totdat het berichtje opduikt dat we kunnen insturen voor een nominatie.  Dat de hoofdredactie dat steunde was al bijna reden om champagne los te trekken. Dat de vakjury ons nomineerde was reden een goeie crémant te ontkurken.

Vijf nominaties voor de Volkskrant is ongekend. Dus de hoofdredacteur besloot ons met chefs en wederhelften mee te nemen naar een Indonesisch restaurant. Hij speechte daar en beloofde: `dit is het mooiste moment, vanaf nu wordt het minder want we scoren nooit vijf tegels.’ Philippe Remarque prees ons als een trotse vader.

Aan de dis zei ik tegen de genomineerden Ana van Es en Mark Miserus: `Hebben jullie dat nou ook, dat je beredeneert waarom je hem niet krijgt?’ Ana vond het wel een interessante gedachte en zei: `Als ik al zo jong wordt genomineerd, dan zal ik hem wel een keer winnen.’ En Mark zei: `Ik wil hem gewoon winnen.’ Maar die is dan ook sportredacteur.

Ik koesterde geen hoge verwachtingen, omdat er twee oorlogscorrespondenten ook waren genomineerd. Je moet wel je plek kennen: van alles wat ik hier doe: mijn leven waag ik er niet voor. Gepaste bescheidenheid dus. En vijf nominaties. Maar hoe je het ook wendt of keert: in de categorie Verslaggeving hadden we sowieso het beste op het terrein van verslaggeving gebracht. Want er was maar één binnenlandse nominatie.  Kortom: ik had mezelf compleet tevreden geluld met lege handen.

Nooit bij een tegeluitreiking geweest. De Koninklijke Schouwburg in Den Haag is wel een entourage. Een collega kwam naar me toe en zei: `Jan, geloof me als ik je zeg dat het een hele mooie avond kan worden.’ En keek me veelbetekenend aan. Was hij aan het klieren? Wist hij wat? Hoe dan ook, ineens was ik niet meer zo relaxed.

De genomineerden werden vooraan gezet. Ik zat naast Esther Rosenberg van NRC. Ze zei: `Als je zo het podium op moet, kijk uit, want hier ligt mijn handtas.’ Maak je geen zorgen was mijn reactie, ik hoef daar niet te zijn.  Als juryvoorzitter Frits van Exter de drie genomineerde produkties toelicht op het podium en het ineens heeft over het `Jan Hoedeman-effect’ in oorlogsgebied snap ik er helemaal niets van.  De drie genomineerden verschijnen in beeld op het podium, als in een Oscaruitreiking. Dan trekt de juryvoorzitter de uitslag uit de envelop en zegt: `De winaars zijn Robert Giebels en Jan Hoedeman!’

Ik val Robert om de hals en loop naar het podium. De eerste zeven meter blijkt er een handtas aan mijn schoen te hangen. Van Esther Rosenberg. Ik schud ‘m af en loop met Robert het podium op. Eva Jinek feliciteert ons en we krijgen beiden een Tegel in handen.

Het is een fantastische avond geweest: goed georganiseerd, mooi om bij te wonen, ook als je niet genomineerd bent.  Mijn vrouw vond het geweldig en we hebben tot diep in de nacht en de volgende dagen doorgepraat.

Zeer bedankt voor deze onvergetelijke avond!

Jan Hoedeman

Comments Closed